लघुकथा : सम्मान

सभाहलमा एक प्रसिद्ध संस्थाको बार्षिक कार्यक्रमका साथै वरिष्ठ कविहरूलाई बिबिध विधामा पुरस्कार तथा सम्मान गरिने भएकाे थियाे । कार्यक्रम सुरु भयाे, मञ्चमा अासन ग्रहणकाे लागि बाेलावट भएका नामसँगै तारिफकाे पाेकाे र विशेषणका गुठरी जाेड्न थालियाे । सम्मान तथा पुरस्कार ग्रहण गर्नेहरुको संख्या लगभग पचास साठीको हाराहारीमा थिए । समयमै काेही नपुगेकाले एक त कार्यक्रम एक घण्टा ढिला सुरु भयाे, त्यसमाथि कार्यक्रम संचालकले अाफ्नाे बक्तृत्व कला देखाउने माैका गुमाउन नचाहेकाेले कार्यक्रम झनै लम्बिन थालेकाे थियाे । वक्ताहरू अाउँदै गए, अनावश्यक बयानवाजीमा समय खाँदै गए । यता अायाेजकलाई भने समयमै सभाकक्ष खाली गरिदनु पर्ने पिरलाेले सताऊन थाल्याे । जतिसक्दाे छिटो कार्यक्रम टुङ्ग्याउन संकेत गरे पनि कार्यक्रम लम्बिदै गयाे । प्रमुख अतिथिले संचालककाे विवसता बुझेका थिए, तर उनी पनि लचार हुन बाध्य भए । अन्त्यमा
प्रमुख अतिथिबाट पुरस्कार वितरणकाे घाेषणा भयाे । प्रमुख अतिथि उठे, माइकमा गए र भने, " अाज सम्मानित हुनुहुने आदरणीय कविज्यूहरू तथा विभिन्न विधामा पुरस्कृत हुनलाग्नु भएका माहानुभावहरू, समयाभाव र सभाकक्ष खाली गरिदिनु पर्ने बाध्यताका कारण म तपाईंहरू सबैलाई आ-आफ्नो नामको पुरस्कार र प्रमाणपत्रहरू अागाडि अाएर आफैले खोजेर लिएर जान हुन हार्दिक अनुरोध गर्दछु । साथै आफुलाई मन पर्ने रङ्गको खादा पनि लगाएर संस्थाको इज्जत राखिदिन हुन अनुरोध गर्दछु ।'

सम्मानित हुनु पर्ने कविहरू तथा पुरस्कृत हुनु पर्ने व्यक्तित्वहरूलाई मञ्चमा सजाएर राखिएका पदक तथा पुरस्कारले गिजाउन थाल्याे ।
तर एकै छिनमा तछाँड मछाड गर्दै प्रमाणपत्र खोज्न र पुरस्कार खाेज्नेहरू ब्यस्त देखिन थाले, खादाले गर्दन बेरिन थाल्याे तर कार्यक्रम भने सेल्फीकाे फ्ल्यास लाइटमा पनि मधुराे भएर मर्याे ।

समाश्री

Sama Shree II कविताः वेदाग स्वच्छ मान्छे II नुवागी मिडिया II नमुना घर I...

कविता - गुदी

 थाहा छैन
केही नाता सम्बन्धमा
मैलै ताल्चा लगाउन भुलेँ या
ढोका खुल्लै छाेडेर अाएँ
फर्किएर हेरेकाे भए सायद
हेक्का हुन्थ्याे हाेला
तर त्यतिबेला
समय अाफैमा बग्दै थियाे आफ्नै गतिमा

भित्तामा केही तस्वीरहरू छन्
फ्रेममा कैदी भएर थुनिएका
धमिराले खाएका ती तस्वीरहरू
बर्षाैँ ढुसी किराका अाहार बनेका छन्
केही धमिला अनुहार त्यहाँ चिहाउँँदै छन्
अाधाअधुरा फिक्काफिक्का अनुहारहरू
जाे किस्ता किस्तामा जिन्दगी बाँचेका छन्
किस्तामा हारेका अनुहारहरू
कहिल्यै साबुत रहँदैनन्

भित्र खाेक्राे जीवनमा
कतै केही सल्बलाई रहेछ
रगरगाईरहेछ
मानाैं
धमिरा खाेक्राे काठभित्र भाेकाे छ
भाेक
सबैभन्दा ठूलाे अभिशाप हाे जिन्दगीकाे
भाेकले
कहिलेकाँही अाफ्नै अस्तित्व खाइदिन्छ
शून्य बनाइदिन्छ,खाेक्राे बनाई दिन्छ भित्र
तब त चर्किएकाे भित्तामा
कुनै फाेटाे टाँस्न
हम्मेहम्मे पर्छ
किल्ला अड्याउन पनि
गुदी चाहिन्छ
जुन कहिँकतै भित्र बिल्कुल छैन ।

कविता -- प्रीतम रेखा र प्रेम

काेठाकाे बीचाैँबीच

माैन एसट्रे छ 

एसट्रेमा अस्तित्व गुमाएकाे ठुटा चुराेटहरू छन् 

तिमीले उडाएर गएकाे धुँवा छ

तिम्राे गन्ध छ

मेराे मन

रङबङ्गिएकाे धुँवा बीचमा पनि

तिम्राे गन्ध सुँघ्न लालायित छन्

मेरा अाैँला 

निभेका ठुटा उठाउन सकसक छन्

मेरा दुई अाेंठ

ठुटालाई बीचमा च्याप्न उत्सुक छन्

म 

उठाउँछु ठुटा एसट्रेबाट च्याप्छु दुई अाेंठ बीच

र 

महशुश गर्छु तिम्राे चुम्बन

डुब्छु

प्रेमकाे सराेवरमा

तिमी धुँवा

सक्दिन उडेकाे राेक्न

र त भर्छु फाेक्साेभरि

मिसाउँछु अाफैलाई त्यहाँ

र बन्छु धुँवा धुँवा

मलाई तिमीसँगै मिसिएर 

यसरी नै बिलाउने मन छ ।

ख्वाहिश तिमी ठुटाे चुराेट र एसट्रेकाे छ

ख्वाहिश ठुटाे चुराेट मार्फत चुम्बनकाे छ

त्याे चुपचाप राेकिएकाे समय

त्याे जड भएकाे पला

त्याे जमे जमेझैँ सास

त्याे राेकिए राेकिएझैँ धडकन

त्याे तिमी चुपचाप मेराे सामुन्ने अाउनु

त्याे देखेर नि नदेखेझैँ गर्नु

त्याे फर्केर नहेर्नु रत, हेर्ने अाकांक्षा गर्नु

त्याे अाफैमा पिल्सिएर एक पल जिउनु

त्याे अाफैमा जिउदा नि एक पल मर्नु

त्याे एक दर्शनमा मेराे सबथाेक लुटिनु

त्याे गुनासाे चित्तदुखाइ मेरा अात्मैबाट मेटिनु

त्याे बन्द अाेंठमा राेइरहेकाे माया लुक्नु

त्याे नबाेलिएका शब्द मेराे कानमा गुञ्जनु 

त्याे प्रलय थियाे त्याे प्रलय थियाे

ख्वाहिश

अझै थुप्रै अाकस्मिकताकाे छ

अझै थुप्रै प्रलयकाे छ ||

( फोटो साभार गूगल )

समाका कवितामा वेहङ्गम दृष्टि लगाउँदा!

कृष्ण बोहरा यात्री

https://setopati.com/entertainment/blog-review/67911